Eveline Coppin: ‘Ik wil een spiegel zijn waarin andere mensen zichzelf kunnen waarnemen’

0
11

Mensen helpen verwoorden wat ze nog willen zeggen bij hun laatste reis, op de drempel van de dood: het is best confronterend. Toch voelt dit voor Eveline Coppin als haar weg. Voor haar projecten ‘Boek van mijn leven’ en ‘Wat ik nog zeggen wou’ gaf ze haar vaste baan als journaliste op. Ze stapte in de onzekere wereld van het ondernemerschap. Ondanks haar aanvankelijke angsten werd het een echt groeimoment: ‘Ik leerde om meer de controle los te laten en te vertrouwen op mijn intuïtie. Ik gooi mijn intenties in het Universum en geloof dat wat er op mijn pad komt – goed of slecht – niet zomaar ten tonele verschijnt.’

Wat leerde je van mensen die op de drempel van de dood staan?

Dat het goed is om je innerlijke stem te volgen en op te komen voor jezelf. En dat zowel tegenover mensen uit je nabije omgeving als tegenover mensen die verder van je af staan. Ik herinner me een vrouw die zich tijdens ons gesprek luidop afvroeg of ze niet te veel over zich heen had laten lopen? Nu, op het einde van haar leven, leerde ze eindelijk om voor zichzelf te kiezen. Ze had de idee dat te veel negatieve gedachten haar ziek hadden gemaakt. En nu wilde ze met een positieve blik haar ziekte ten goede te keren. Jammer genoeg is dat niet gelukt, omdat haar kanker al te uitgezaaid was.

Dat negatieve gedachten je ziek zouden maken, vind ik angstaanjagend. Tegelijkertijd weet ik dat de kracht van gedachten echt wel sterk is! Als je weet dat je gedachten je gevoelens bepalen, is het belangrijk om positief te denken. Me daarvan bewust zijn, helpt me positief te blijven kijken naar het leven. Ook al neemt dat soms wendingen die ik niet had zien aankomen of liever anders zag.

Zie je een rode draad in de manier waarop mensen reageren als ze horen dat ze binnenkort zullen sterven?

Ik ervaar vooral hoe verschillend mensen daarmee omgaan. Zo verbaasde een ondernemer me – die ik hielp met het neerpennen van zijn levensverhaal – dat hij maar een halve pagina had gewijd aan zijn kankerdiagnose. Een halve pagina! Bleek dat hij gewoon de aanbevelingen van zijn dokter opvolgde en zich voor de rest zo weinig mogelijk vragen stelde en informatie vergaarde. Hij accepteerde ook wat was. Die diagnose was dus voor hem geen kantelpunt. Eerder een soort business-challenge en dan nog eentje waar hij niet echt wakker van lag. Buitengewoon fascinerend!

Vind je andere dingen zinvol nu je levensverhalen opschrijft?

Dat het leven kostbaar is en dat we zelf verantwoordelijk zijn om er het beste van te maken, zie ik nu beter. Ik leer veel van de mensen die ik mag interviewen. Het gebeurt soms dat iemands woorden me sterk raken. Ik neem daar notie van en parkeer die tot na het gesprek. Anders kan ik niet met mijn volle aandacht bij mijn gesprekspartner aanwezig zijn. Het toont me welk innerlijk werk ik nog te doen heb. Daarnaast denk ik ook na over hun visie op zaken of over de keuzes die ze maakten. Ik vraag me dan bijvoorbeeld af hoe ik met zo’n levensbedreigende ziekte zou omgaan… Zou ik ook kiezen voor zo weinig mogelijk pijnstillers? Euthanasie overwegen? Denken dat die ziekte ergens mijn schuld is? Essentiële vragen volgens mij.

Het is voor mij essentieel om met iets zinvols bezig te zijn. Samen met mensen terug- en vooruitblikken op hun leven is dat zonder twijfel. Ik ben dus ontzettend blij met wat ik nu doe. Dat geeft zoveel energie. Ik weet steeds beter wat mijn missie is en wie ik in essentie ben. Mijn drie kinderen zijn daar enorme spiegels in. En zelfstandige zijn ook. Sinds ik mijn eenmanszaak run, bots ik op nog meer zaken die een motor zijn voor mijn groei. Hoe ga ik bijvoorbeeld om met klanten die weinig feedback geven terwijl ik zeker weet dat ik mijn job meer dan naar behoren heb gedaan? Verval ik dan in onzekerheid omdat zij me niet bevestigen? Of heb ik te leren dat ik in de eerste plaats mezelf moet bevestigen?

Sinds ik mijn eenmanszaak run, bots ik op nog meer zaken die een motor zijn voor mijn groei.

Ik bots ook telkens op mijn nood aan variatie en uitdaging en op de onzekerheid die met nieuwe projecten gepaard gaat. Het ondernemerschap vuurt dus van vele kanten uitdagingen op mij af, niet in het minst op technisch vlak. Ik heb geleerd om daarin meer op mijn intuïtie te vertrouwen in plaats van alles te rationaliseren. Als ik voel dat iets niet bij me past, ga ik het niet uitproberen. Ook al beweert een specialist dat zijn oplossing dé manier is.

Net voor de eerste lockdown begon je met ‘Wat ik nog zeggen wou’…

Ja, ik blik samen met mensen die op de drempel van de dood staan terug op hun leven en maak hun geestelijk testament. Waar zijn ze trots op? Wat heeft hen gelukkig gemaakt? Waarvan hebben ze spijt? Wat hadden ze graag anders gedaan? We blikken ook samen vooruit op wat komt: hoe willen ze afscheid nemen, hoe willen ze sterven, hoe willen ze graag herinnerd worden? Die gesprekken verwerk ik in een boek voor hun nabestaanden. Als de persoon zelf nog in leven is, kan dit een fijne en dankbare manier zijn om in gesprek te gaan met hun familie.

ik voel diep in mij dat het mijn weg is om mensen te helpen bij hun laatste reis.

Dit ‘Wat ik nog zeggen wou’-project was voor mij een bijzondere stap. Dat idee trok al zo lang aan mij! Voorheen durfde ik de sprong nog niet te wagen en nam ik een omweg langs uitgebreidere levensverhalen. Nu voel ik diep in mij dat het mijn weg is om mensen te helpen bij hun laatste reis, ook al is dat best wel confronterend. Hoeveel mensen duwen dit thema immers niet weg?

Hoe ga je zelf om met je angsten rond je ondernemerschap?

Ik heb geleerd dat ik hulp mag vragen. Dat ik het niet allemaal alleen hoef te doen. En dus laat ik me coachen. Daarnaast overleg ik wekelijks met mijn business-buddy. Door obstakels te benoemen krijgen ze bestaansrecht en valt er meestal al een last van mijn schouders. Ik probeer moeilijkheden ook als leer- en groeimomenten te bekijken. Dat lukt niet altijd. Gelukkig is er ook nog mijn echtgenoot die me helpt om te zien wat ik allemaal wél al heb gerealiseerd. Mijn focus ligt helaas nog te vaak op wat er beter kan of moet. Je merkt het … Ik ben er nog lang niet, maar ik zet naar mijn gevoel wel stappen in de goede richting.

Vertel eens van zo’n groeimoment?

Mijn grootste groei is zonder twijfel dat ik leerde om meer de controle los te laten en te vertrouwen op mijn intuïtie. Ik gooi mijn intenties in het Universum en geloof dat wat er op mijn pad komt – goed of slecht – niet zomaar ten tonele verschijnt.

Ik geloof dat het mijn talent is om de essentie van iemand in woorden te vatten.

Pas op, ik ben nog altijd een spring-in-‘t-veld en energiek, maar vertrouwen en intuïtie zijn geen loze begrippen meer. Ik geloof dat het mijn talent is om de essentie van iemand in woorden te vatten. Door vragen te stellen, help ik mensen onder woorden te brengen wat speelt. Het verbaast me nog altijd hoe snel mensen me in vertrouwen nemen en hun kwetsbaarheid delen. Daar ben ik erg dankbaar voor. Ik ben dan ook met plezier de nederige spiegel waarin ze zichzelf kunnen waarnemen.

Tekst: Redactie MagaZijn
Foto © Eveline Coppin

Lees ook het vorige MagaZijn-interview met Eveline. Daarin geeft ze meer uitleg over haar schrijfprojecten en ontdek je haar gratis ‘Voor altijd verbonden’-boek!

Boeiend artikel? Help ons zin geven en delen

 Dank je wel!

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here