Actrice Evgenia Brendes (30): ‘Acteren is voor mij een noodzaak van binnenuit’

0
129

Je kent haar als Ella Goes in de Eén-reeks ‘Over Water’, of van haar theaterwerk waar haar grootste focus ligt. Actrice Evgenia Brendes (30) heeft na haar afstuderen nooit problemen gehad om aan de bak te raken. Integendeel, de laatste tijd was ze zo overstelpt met werk, dat ze nu wat gas terugneemt: ‘Ik heb besloten om mij even terug op te laden.’

Al als kind, toen Brendes nog in Kazachstan woonde, droomde ze ervan om actrice te worden. Waar velen met diezelfde droom tegen de lamp liepen, had zij meteen werk na afstuderen, onder andere in Medea van toneelgroep Amsterdam, De Kersentuin van toneelgezelschap Stan en Onschuld van de Roovers.

Er is veel onderzoek gedaan naar de taal van kinderen die hier ongeveer een jaar wonen en hoe ze die van anderen beïnvloeden, hoe het allemaal één grote, gekke taal wordt.

Haar recentste wapenfeit is ‘Dounia B.’ van Bart Van Nuffelen dat in hetpaleis in Antwerpen werd opgevoerd, meteen ook het stuk waarvoor ze voor de eerste keer alleen op het podium stond. ‘Het gaat over een meisje dat naar België verhuisd is, maar nog niet perfect Nederlands spreekt. Er is veel onderzoek gedaan naar de taal van kinderen die hier ongeveer een jaar wonen en hoe ze die van anderen beïnvloeden, hoe het allemaal één grote, gekke taal wordt. Kindjes die naar de voorstelling kwamen kijken, herkenden dat meteen. In hun woordenschat zitten woorden waar ik nog nooit van gehoord heb. Kifesh, bijvoorbeeld, hun woord voor shit. Of Shalash. Dat wil ciao zeggen. Het was heel leerrijk.’

Herkenbaar voor jou? Je bent als elfjarige uit Kazachstan naar hier verhuisd. Was dat moeilijk?

Je wordt gedropt in een omgeving waar je niemand kent en waarvan je de taal niet spreekt. Da’s best wel heftig, maar door die onderdompeling moét je het wel leren. Als je sociaal contact wil, ben je verplicht om je op een bepaalde manier uit te drukken en zo snel mogelijk de taal op te pikken. Je overlevingsmechanisme schakelt een versnelling hoger.

Denk je dat het nu makkelijker is voor nieuwkomers om zich te integreren?

Ja, hoewel ‘makkelijk’ er misschien een vreemd woord voor is. ‘t Komt nu alleszins veel meer voor. In 2000 was er ook wel een vluchtelingenstroom, maar dat valt niet te vergelijken met de huidige situatie. Ik denk dat de mensen het nu meer gewend zijn. Als kinderen bijvoorbeeld een klasgenootje vermelden met een buitenlandse naam, zullen ze nooit uit zichzelf zeggen waar dat kindje vandaan komt. Ze vinden het supernormaal omdat er heel veel nationaliteiten in hun klas zitten. In 2000 was dat nog anders. Ik voelde mij echt het zwarte schaap. Maar goed, ik denk dat zo’n pad voor iedereen anders is. Het is iets heel persoonlijks.

Krijg je positieve reacties op het stuk?

Ja, de mensen zeggen dat ze het een mooie voorstelling vinden, en dat het belangrijk is dat er over dat thema gesproken wordt. Maar het gaat niet louter over migratie. Bart en ik vinden eigenlijk dat dat thema al achterhaald is, bijna. Het is een verhaal van een meisje dat in de stad woont. Het gaat niet per se over het gegeven dat ze een vluchteling is, maar wel over hoe haar leven eruit ziet, waardoor je er een andere visie op krijgt.

Evgenia Brendes: ‘Wat ik vooral ambieer, is om meer in harmonie te zijn met mezelf. Ik merk dat ik daar het gelukkigst van word.’

Een noodzaak van binnenuit

Ondertussen heb je een belangrijke rol gespeeld in de populaire één-serie Over Water. Word je nu veel vaker aangeklampt op straat?

Op straat valt dat heel goed mee, maar mijn Facebook is wel ontploft. De stap om mensen via sociale media toe te voegen of een bericht te sturen, is blijkbaar heel klein geworden. Ik heb er vooral veel mannelijke vrienden bij gekregen.

Je hebt nog getwijfeld om aan de serie mee te doen… Tevreden over je beslissing?

Ja, ik ben heel blij dat ik er mee ben ingestapt. Het was een hele fijn groep om mee samen te werken. Ik heb lang getwijfeld omdat ik tv-series niet zo snel goed vind. Het was ook mijn debuut in zo’n serie, dus was het voor mij toch wel belangrijk dat we er goeie gesprekken over zouden kunnen voeren. Maar ja, voilà, uiteindelijk ben ik heel trots op het resultaat. Ik snap wel dat de meningen verdeeld zijn. Misschien zijn er scenariogewijs, en soms ook tekstgewijs, dingen op aan te merken, maar in het algemeen ben ik blij, en ik denk dat het tweede seizoen nog net iets beter gaat zijn.

Wat spreekt je aan in acteren?

Wat mij aanspreekt, kan ik niet zeggen. Ik kan alleen maar zeggen dat het een soort noodzaak is van binnenuit. ‘t Is niet iets waar je rationeel over kunt nadenken. Het is iets dat in je zit, en dat moet eruit. Je voelt dat je dat moet doen. Je voelt dat al op je vier jaar. Wat is dat? Da’s niet te benoemen, da’s niet aan te wijzen. Dat is er gewoon, die droom, en die groeit alleen maar als je groter wordt. Een deel van jezelf, een keuze die je maakt, een passie waar je niet onderuit kunt. Als je er wél onderuit kunt, is het niet belangrijk genoeg, of ga je er na een tijd mee stoppen.

Da’s niet te benoemen, da’s niet aan te wijzen. Dat is er gewoon, die droom, en die groeit alleen maar als je groter wordt.

Want de job vergt heel veel van jou, zowel mentaal als fysiek. Ik merk dat nu al, na vijf jaar voltijds in de acteerwereld gewerkt te hebben. Soms denk ik: hoe kan dat nu dat ik zo moe ben? Maar een voorstelling is een emotionele rollercoaster, je kruipt in een rol, je leeft je helemaal in. Je vraag iets van je lichaam dat het niet uit zichzelf zou doen.

Rustpauze

What’s next in je acteercarrière?

Ik heb ervoor gekozen om tot in november zo vrij mogelijk te zijn om eens te kijken wat ik wil. Ik heb de laatste tijd heel hard gewerkt. Afgelopen maand heb ik bijvoorbeeld gedubbeld.

Dat moet niet evident geweest zijn voor je werk-privébalans.

Nee, da’s iets waar ik de laatste tijd soms tegenaan stoot. Het afgelopen jaar is voor mij op persoonlijk vlak heel heftig geweest. Ik heb veel radicale beslissingen genomen: ik heb een relatie van bijna acht jaar stopgezet, ben uit Antwerpen naar Brussel verhuisd… En ja, voilà, nu heb ik ook besloten om eventjes een rustpauze te nemen en andere dingen te doen om mij terug op te laden met energie en inspiratie en te bekijken waar ik sta.

Ik heb veel radicale beslissingen genomen: ik heb een relatie van bijna acht jaar stopgezet, ben uit Antwerpen naar Brussel verhuisd…

Ik zou graag twee à drie maanden willen reizen. En ik zou ‘t ook niet erg vinden om een maand in een koffiebar te werken, ofzo. Gewoon effe andere dingen doen. Ik wil mezelf tijd geven om mijn leven anders aan te pakken. Ik vang de signalen wel op in mezelf, maar ik ben er nog niet helemaal uit wat ik precies wil en hoe dat dan allemaal moet. Soms weet ik echt niet hoe andere mensen dat doen.

Is er iets dat je echt wil bereiken in je leven?

Ik heb niet één grote droom. Er zijn natuurlijk wel een paar dingen die ik graag zou willen, zoals een keer in Rusland aan een theater- of filmproject meedoen. Ik zou sowieso wat meer internationaal met theater willen bezig zijn. Maar wat ik vooral ambieer, is om meer in harmonie te zijn met mezelf. Ik merk dat ik daar het gelukkigst van word. Dat is voorlopig mijn grote voornemen. Echt luisteren naar mezelf en mezelf niet overhaasten. En beter plannen, want je kan niet zomaar blijven produceren. Je lichaam zegt soms ‘tot hier, en niet verder’. Dat punt wil ik niet bereiken.

Interview en © foto’s: Julie Putseys

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here