vrijdag, juni 5, 2020

De rode sticker

In zin en onzin werpen we niet zonder ironie een blik op de werkelijkheid van alle dag, met zijn vanzelfsprekendheden die plots minder vanzelfsprekend lijken. Deze keer out onze hoofdredacteur zich over zijn guilty pleasure: reclameblaadjes en zijn afschuw voor rode stickers.  Hij verantwoordt dit op onverwachte wijze. Zin of onzin? Laat het hem weten! 

Ik zal het maar bekennen: ik hou van reclameblaadjes. In deze tijd waar je in een straat aan de rode sticker geen reclame kunt zien waar weldenkende en ecologisch verantwoorde lieden wonen, zal de passant aan mijn huis deze indruk niet hebben. Soms proberen mijn huisgenoten mij te verschalken en plakken ze dat rode ding op de brievenbus. Gelukkig kan ik het elke keer weer afpellen.

Voor die bezorger zijn die rode stickers telkens moraliserende afwijzingen van zijn doel: zoveel mogelijk blaadjes kwijtraken.

Voor die guilty pleasure heb ik een huizenhoog humanitair motief: ik heb medelijden met de – vaak zwarte – medemens die met een boodschappentas op wielen uit oma’s tijd rondtrekt met reclameblaadjes. Voor die bezorger zijn die rode stickers telkens moraliserende afwijzingen van zijn doel: zoveel mogelijk blaadjes kwijtraken. Die lui worden nu eenmaal per stuk betaald. Ze wagen hun leven om ons die dingen te bezorgen.

Ik kan het weten: in een ver verleden heb ik het ook eens geprobeerd. De mensen waren toen wel anders: ze zaten te wachten op de blaadjes. Als je het waagde iemand over te slaan, werd je achtervolgd en belaagd. Tegelijk was je niet welkom. De keren dat een hond de reclamedingen verscheurde nog voor ze goed en wel in de bus zaten, staan me bij nacht en ontij nog scherp voor de geest. Ik heb dus diep respect en een intens medelijden met de bezorgers. Niet alleen dreigt hun asielaanvraag geweigerd te worden, nee, we doen er een schepje bovenop door die nijdige rode stickers.

Honderden mensen maken speciaal voor mij een uitgelezen selectie uit hun aanbod.

Ik heb nog een tweede argument van hoogst humanitaire aard: ik voel me vereerd door zoveel aandacht. Honderden mensen maken speciaal voor mij een uitgelezen selectie uit hun aanbod. Elke week geven ze het beste van zichzelf door foto’s van hun producten te maken en ze dan ook nog eens voor vrijwel niets te koop te stellen. 2+1 gratis en dat soort dingen. Wie daar nee op zegt, is toch een onmens, zeg nu zelf?

Als u nu nog niet naar de postbus gerend bent om die discriminerende, ondankbare sticker weg te halen, bent u een harde.

MagaZijn biedt je dit artikel gratis aan. Neem een kijkje op onze homepage en ontdek wat MagaZijn je te bieden heeft.
Wil je ons steunen? Ga dan naar de ledenmodule en wordt voor slechts €19,50 lid! 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Gelieve je opmerking in te voeren!
Geef je naam hier op

1,096FansLike

Blijf op de hoogte

Schrijf je nu in voor onze spetterende nieuwsbrief.

Lees ook!

Waarom corona een metafoor is voor de Nieuwe Economie

0
Eind 2019 vroeg MagaZijn-hoofdredacteur Johan Van der Vloet mij om een artikel te schrijven over de nieuwe economie. 'Makkelijk,' dacht ik, tot in mijn...

‘Mama en papa komen terug na de patatjes’

0
De Ayo-relaasjes zijn geschreven beeldjes van een oma die op haar kleinkind past. Ayo is nu 17 maanden. Oma Bibi woont in Gent, Ayo...

Blijf niet de hele dag in je kot!

0
MagaZijn brengt je inspirerende teksten van lezers. Ludo Deleux, vrijwilliger bij Samana,  stelt je een meditatieve wandeling voor, nu we stilaan uit ons kot...

Arm op aarde en rijk in de hemel? Economie volgens Jezus

0
‘Luister goed! Ik zeg jullie dat het voor rijke mensen moeilijk is om het Koninkrijk van God binnen te gaan. Ja, het is gemakkelijker...

Waarom ‘La Peste’ van Albert Camus opnieuw ontdekt wordt

1
Ken je het nog? De verplichte literatuur en bijhorende besprekingen in het middelbaar? Alleen al het feit dat we boeken moésten lezen, was voldoende...

Corona-kitsch?

0
Shari Van Goethem schreef dit opiniestuk voor De Morgen. De krant publiceerde het op woensdag 25 mei 20. Aan MagaZijn gaf ze de toestemming...

Unieke inkijk in het Vaticaanse labyrint

0
'In Rome is er veel geloof. Iedereen laat namelijk een stukje van het zijne achter.' Dit onder katholieken bekende grapje vertolkt de ambigue indruk...

Meest Gelezen

Lisbeth Imbo: ‘Ontmoetingen waarin mensen zich in hun kwetsbaarheid tonen, koester ik’

0
Ze wilde topadvocate worden - ‘assisenpleitster op leven en dood!’ - maar het werd journaliste. Niet toevallig...

Directeur zorg Greet Bonner: ‘Ik wil mensen met een handicap een plek geven in de wereld’

0
‘We hebben een afspraak met Greet Bonner,’ melden we aan de receptie. ‘Je zult haar horen aankomen,’...

Minister van Justitie Koen Geens: ‘Zijn waar je bent, is één van de moeilijkste en waardevolste lessen’

0
Het is kort na de val van de regering en dus hangt er verkiezingskoorts in de lucht....