zaterdag, juli 11, 2020

‘Wat als ik er niet zou geweest zijn?’ Een open brief over abortus

Wim Corbeel laat een origineel geluid klinken in het abortusdebat. Een thema dat volgens hem niet of nauwelijks aan bod komt. Wat als zijn moeder voor abortus had gekozen? Die optie had ze wel degelijk overwogen. ‘Wanneer ik daarover met mensen sprak, zeiden sommigen me dat dit een emotionele vraag is. Maar het is geen emotionele vraag. Het is een existentiële vraag. Het heeft niet alleen te maken met mijn gevoelens, maar met heel mijn bestaan.’

Mijn naam is Wim Corbeel. Ik ben een mens van vlees en bloed, net als u.
Ik ben geboren op 20 oktober 1971. Twee dagen nadien werd ik geadopteerd door twee parels van mensen die, met vallen en opstaan, trachtten hun kinderen een warme thuis te bieden. Ik ben hen daarvoor nog steeds oprecht dankbaar.

Ik heb heel wat vreugde gekend door geschenken als familie, vrienden, werk, hobby’s en bovenal mijn lieve echtgenote. Tegelijk heb ik ook intens moeilijke periodes en diepe crisissen gekend. Maar ik ben er. En ik mag er zijn.

Later heb ik me vaak proberen voor te stellen wat er met mij (niet) zou gebeurd zijn als mijn biologische ouders voor abortus hadden gekozen.

Toen mijn moeder zwanger werd, lag abortus voor als een reële optie. Hoewel ik mijn biologische ouders nooit ben gaan zoeken, ben ik hen intens dankbaar dat ze me het leven hebben geschonken. Later heb ik me vaak proberen voor te stellen wat er met mij (niet) zou gebeurd zijn als mijn biologische ouders voor abortus hadden gekozen. Wanneer ik daarover met mensen sprak, zeiden sommigen me dat dit een emotionele vraag is. Maar het is geen emotionele vraag. Het is een existentiële vraag. Het heeft niet alleen te maken met mijn gevoelens, maar met heel mijn bestaan.

Volgens mij draait het huidige abortusdebat te veel rond biologische processen: vanaf wanneer is iemand fysiek levensvatbaar, vanaf wanneer voelt iemand pijn,…? Deze vragen raken de kern van de zaak voor mij uiteindelijk niet aan. Het moment waarop het mogelijk werd dat ik, zonder verder ingrijpen van natuur of mens, een menselijk wezen kon worden, had ik in mijn ogen recht van bestaan. Voor mij is mijn geschiedenis begonnen toen een eicel bevrucht werd. Niet toen ik een embryo werd. Niet toen abortus volgens de wet niet meer op mij toegepast mocht worden.

Vaak hoor ik geponeerd dat vrouwen het recht hebben om over hun eigen lichaam te beslissen. Steeds weer bezorgt die stelling me rillingen. Geen emotionele, maar existentiële rillingen. Ik heb veel respect voor het verdriet van degenen die voor abortus hebben gekozen. Maar het kwetsbare leven dat in een zwangere vrouw groeit, krijgt hier geen enkele stem. ‘Baas in eigen buik’: het is een taal van macht, niet van liefde.

Mijn getuigenis heeft te maken met wie ik ben en met de vele anderen die er niet geweest zouden zijn als hun ouders tot abortus hadden besloten. Wij zijn allemaal mensen. Daar gaat het om.

Tekst: Wim Corbeel
Coverfoto © goedgezind.be

Heb jij ook een mening over een zingevingsthema? MagaZijn laat je graag aan het woord. Stuur je opinie naar info@magazijn.community.

Boeiend artikel? Help ons zin te geven en te delen

 Dank je wel!

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Gelieve je opmerking in te voeren!
Geef je naam hier op

1,098FansLike

Blijf op de hoogte

Schrijf je nu in voor onze spetterende nieuwsbrief.

Lees ook!

Leven met een niet-aangeboren hersenletsel: eerst zelf patiënt, nu coach voor anderen

0
Gunther Ritsmans (43) uit Leuven kreeg in 2017 tijdens een sportevenement een hersenbloeding, met een Niet-Aangeboren Hersenletsel (NAH) als gevolg. Na een lange revalidatie...

Rabbi ‘Lord’ Jonathan Sacks: ‘Als de mens zijn vrijheid wil bewaren, moet hij zelf...

0
De vakantie-exodus komt dan toch op gang. ‘Exodus’ gebruiken we in onze dagelijkse taal voor een grote uittocht. Voor de joden verwijst Exodus naar...

Communicatie-expert Jan Callebaut: ‘Zware crisisomstandigheden roepen om verbindend leiderschap en precies dàt missen we...

0
Echt luisteren naar mensen, naar hun verlangens en angsten. Dat is wat Vlaanderens bekendste communicatiespecialist en marktonderzoeker Jan Callebaut in zijn werk voor bedrijven...

Geen rozen zonder doornen: wat ik leerde van palliatieve patiënten

0
Patiënten die op haar palliatieve zorgeenheid aankwamen, leerden verpleegkundige en pastor Wies Beckers wijze levenslessen ... Lieve mensen, Geen rozen zonder doornen. Dat kon ik meermaals...

De grootsheid van de ‘kleine goedheid’

0
April 2020: covid-19 houdt lelijk huis, de ziekenhuizen staan onder hoogspanning. Hoofdpastor Martijn Steegen van de UZ Leuven maakt zich grote zorgen. Alle kaders...

Dineren in het donker en andere verb(l)indende initiatieven

0
Als we honger hebben, weten we dat we moeten eten. Omgaan met onze psychologische noden is een ander paar mouwen. De lockdown heeft dat...

Keramiek op tafel: boek je privé-tentoonstelling!

0
Wat doe je als kunstenares wanneer je je werk niet meer mag tentoonstellen wegens de lockdown? Keramiekkunstenares Mien De Winter bleef niet bij de...

Meest Gelezen

Lisbeth Imbo: ‘Ontmoetingen waarin mensen zich in hun kwetsbaarheid tonen, koester ik’

0
Ze wilde topadvocate worden - ‘assisenpleitster op leven en dood!’ - maar het werd journaliste. Niet toevallig...

Directeur zorg Greet Bonner: ‘Ik wil mensen met een handicap een plek geven in de wereld’

0
‘We hebben een afspraak met Greet Bonner,’ melden we aan de receptie. ‘Je zult haar horen aankomen,’...

Minister van Justitie Koen Geens: ‘Zijn waar je bent, is één van de moeilijkste en waardevolste lessen’

0
Het is kort na de val van de regering en dus hangt er verkiezingskoorts in de lucht....