Een vogelschilderij voor Oekraïne …

0
239
vredesduif Oekraëine © pixabay - rv

De kleine Louisa schrijft met veel ijver ‘micamenten’ voor aan haar oma en maakt het genezingsproces compleet met een schilderij. Een cadeau dat Brigitte Puissant maar al te graag zou willen delen met de Oekraïners…

Louisa (drie jaar) is vandaag wat hangerig. Ze is ziek. We kijken naar filmpjes van Peppa Pig, lezen wat boekjes en vertellen over haar logeerpartijtje in Gent, het volgende weekend.

Om 13 uur liggen we samen in bed. Terwijl ik mijn ogen sluit, verzamelt ze wat spullen uit de kamer. Een mini-tablet, mijn kleine rode agenda, een oude bruine doos uit hout met een ovalen gat waarin ze haar kostbare tut legt; mijn bril en de bijhorende groene koker gevuld met gescheurde papiertjes; een leeg blad met een stylo; haar knuffelbeer wat verderop. (Hij is de geprivilegieerde na de kikker en Schanulleke om naar Gent te reizen.)

© Brigitte Puissant

‘Ik ben de kassawinkel’, vertelt ze steevast, wanneer alles rond haar is geïnstalleerd en zij (naast mij ) voor haar goederen zit. Haar pyjama ruikt naar perzik-yoghurt – die ze op de middag met een experimentele lepel-handgreep at, waardoor …

Ze neemt de tablet op schoot en zet mijn bril op. ‘Ik zal kijken op mijn IPad.’ Ze schuift met haar vingers op het onbeweeglijke scherm. ‘Het zijn micamenten (medicamenten) met aabeien. Da’s goed voor oude mensen. En hier een druppel. Zo moet je de micamenten nemen.’ Ze legt de tablet en ‘haar’ bril opzij.

‘De doos is nu nog toe. Ik ga ze nu openmaken. Je moet heel veel micamenten nemen – ze richt zich nu uitdrukkelijk tot mij – één nu en heel veel voor in de namiddag. De doos is voor jou. Zo moet je dat toedoen, en elke dag moet je het opendoen.’ Met veel plezier klapt ze het deksel luid toe, open, toe, open toe in een regelmatige cadans.

‘Volgende week mag je één nemen, als je ziek bent moet je dat nemen, niet meer elke dag.’ Ze ‘leest’ dat in mijn agenda. ‘Zo een knuffel nemen (ze wijst naar haar grote beer) in plaats van micament.’ (Wil ze de medicatie afbouwen?) Nu haalt ze de papiertjes uit de brillendoos: ‘Dat is voor de namiddag, en op zondag moet je geen micamenten (!). Dan mag je een tutje van mij lenen, OK?’

‘Ik ga nu iets halen, hé, nu slapen, OK? Dan ga ik nog even iets doen.’ Terwijl ze dit afspreekt met mij, is ze de kamer al uit. In de verte hoor ik: ‘Ik moet het wasmachien opzetten’, waarop de ‘ritsklank’ van een ronddraaiende knop volgt. Na een paar stille minuten staat ze naast mij: ‘Ik heb een vogelschilderij voor jou gebrengt (een blad met blauwe ronde krabbels) en dat kan je ophangen, hé. Nu is het genoeg, een beetje slapen. Als het ochtend is, moet je wakker worden, hé kindje?‘

Alsof ze me een sprookje heeft verteld, waarbij de derde stap de katharsis en misschien ook haar genezing inluidt?

Na de hele batterij medicamenten en de afbouw en vrijstellingen met de compenserende troostjes, krijg ik een schilderij van een vogel. Bovendien ben ik van een oude mens een kindje geworden. Alsof ze me een sprookje heeft verteld, waarbij de derde stap de katharsis en misschien ook haar genezing inluidt?

De oorlog is echter geen sprookje. Er is geen ‘derde keer, goede keer’ hoewel we het vandaag zo vurig hoopten. Er is geen afbouw, er zijn geen vrijstellingen. We leveren medicamenten en doeken voor het bloeden, maar het echte verlangen van de Oekraïners is … het schilderij van een vogel.

Tekst: Brigitte Puissant. Neem zeker een kijkje op haar blog!

Boeiend artikel? Help ons zin geven en delen

 Dank je wel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here